üniversitedeki uçurtma festivaline özene bezene hazırlandığımız bir uçurtma ile katılmıştık birkaç arkadaş. o zamanki sevgilim sonradan dahil olmuştu birkaç arkadaşı ile. yanaştıkça yüzündeki gülümsemeye anlam verememiştim o zaman gelince çıkarttı ağzındaki baklayı. hani uçurtma nerede? bizim kilo ile aldığımız ipin iki kilosunu saldığımızı ve uçurtmanın artık uzaklarda bir nokta kadar göründüğünü görünce yüzünde oluşan ifade her başarılı erkeğin arkasında şaşırmış bir kadın vardır sözünü doğrular cinsteydi. o kadar ipi geri sarmamak için bıraktığım uçurtma ile o kadar şeyi yeniden anlatmamak için ayrıldığım sevgilim birbirlerini yakından göremediler. o günkü ikinci üzüntü kaynağımdı. birincisi ise artık ipini tutmayı bıraktığım için yere düşen uçurtmamın görüntüsü. bir iki kere yeniden yükselttiysem de bütün gün orada duramazdım. ipi de yeniden saramazdım. ben 2004 yılının nisan ayında uçurtmamı sevgilimden daha çok sevdim.

Ceplerimde Kül Var!

Herşey bir yalan gibi yandığı zaman,
yalnız olduğunu anlıyor insan

yalan da olsa kalsana...